“Gepantserd voertuig ingeruild voor de ambulance”
Maar liefst 18 jaar heeft Yvonne in de Landmacht gediend en vrijwel deze hele periode was ze werkzaam in een geneeskundige functie. Het moederschap heeft haar enkele jaren geleden doen besluiten over te stappen naar de ambulancezorg. Ze vertelt graag hoe ze -soms met een grapje, dan weer met troostende woorden- van betekenis is voor de patiënt.
Yvonne was 19 jaar oud en wist nog niet goed wat ze wilde in het leven. Het avontuur lonkte en ze koos voor het leger onder het mom van ‘daar kan ik nog alle kanten mee op’. Ze begon er als chauffeur van een kleine tank, bedoeld om gewonden te vervoeren. Als hospik was ze helpende hand van de verpleegkundige en werd ze drie keer uitgezonden naar Afghanistan. “Een hele bijzondere tijd, ik heb er veel gezien en meegemaakt. Daarna was ik in de gelegenheid om via de landmacht MBO Verpleegkunde te studeren.”
In haar privéleven begon ze vervolgens aan een heel ander avontuur: het moederschap. “Totdat je jongste kind 5 jaar is hoef je als moeder niet op uitzending. Maar de gedachte om weer te kunnen worden uitgezonden, beviel me niet. De ambulancezorg heeft me altijd aangesproken. Ik besloot het leger achter me te laten en startte als chauffeur op de Hoogcomplexe Ambulance. Hoewel ik heel graag achter het stuur zit, wilde ik óók mijn BIG-registratie als verpleegkundige behouden. Ik vind het immers een prachtig beroep. Dat is gelukt! Ik combineer nu mijn functie als chauffeur met de functie van MCA-verpleegkundige.”
De Middencomplexe Ambulance vervoert patiënten bijvoorbeeld van ziekenhuis naar ziekenhuis of naar het hospice. Het betreft dan doorgaans geen spoedvervoer, maar wel patiënten met een ambulance-indicatie omdat ze mogelijk onderweg medische ondersteuning nodig hebben. Yvonne vertelt: “Je weet nooit wat de dag gaat brengen. Je bent veel onderweg en als verpleegkundige probeer je de rit zo aangenaam mogelijk te maken voor de patiënt. Je maakt een praatje en je troost waar nodig of maakt een grapje om de situatie wat te verlichten. Het is een kwestie van aanvoelen wat een patiënt nodig heeft. En ondertussen bewaak je uiteraard z’n vitale functies.”
Omdat Yvonne ook op de Hoogcomplexe Ambulance rijdt, kan ze goed het verschil toelichten. “Op de MCA vervoeren we bijna altijd volwassen patiënten. Soms zie je een patiënt meerdere keren terug, bijvoorbeeld als deze regelmatig naar een bestralingskliniek moet worden gebracht. Op de Hoogcomplexe Ambulance ben je doorgaans korter onderweg met de patiënt en ben je meer bezig met het uitvoeren van acute handelingen. Anders dan wat je zou verwachten denk ik dat het werk op de MCA je psychisch meer raakt. Je krijgt immers meer persoonlijke verhalen mee en hoort het verhaal achter de mens.”
Op de MCA rij je overigens niet alleen maar geplande ritten. Recent hebben alle MCA-medewerkers een extra training gevolgd om ook A2-ritten te kunnen rijden. “Dit maakt ons werk nóg interessanter en uitdagender. Je mag als verpleegkundige dan zelf iets meer puzzelen bij de behandeling van de patiënt.”
Wat maakt dat iemand geschikt is voor de functie van MCA-verpleegkundige? Yvonne: “Naast de juiste diploma’s en affiniteit met zorg, moet je echt een mensenmens zijn. Je moet beschikken over een flinke dosis empathie en goed de rust kunnen bewaren. Ik heb wel eens mensen gesproken die onzeker zijn en twijfelen om de stap te zetten. Ze kijken op tegen de ambulance. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je weet hoe je mensen moet benaderen. Als er iets onvoorziens plaatsvindt met de patiënt, kun je altijd je collega’s van de Hoogcomplexe Ambulance erbij roepen. En vergeet ook niet dat je nog eerst drie maanden opleiding volgt via Ambulancezorg Limburg en je óók nog in de praktijk gaat meelopen als derde op de wagen. Tegen die tijd ben je er klaar voor!”
