Als kind al gefascineerd door ambulances
Als kind droomde Linda al van werken op de ambulance. Toen ze op 13-jarige leeftijd diabetes kreeg, leek die droom in rook op te gaan. De fascinatie voor het vak bleef echter. Nadat ze ruim 20 jaar in een apotheek had gewerkt, besloot ze enkele jaren geleden haar C1 rijbewijs te halen en te solliciteren bij Ambulancezorg Limburg. En zo wist Linda tóch haar droombaan te bemachtigen.
In tegenstelling tot veel anderen wist Linda al op jonge leeftijd wat ze later wilde worden: ambulanceverpleegkundige. Die droom viel echter in duigen tijdens een open dag, toen ambulancepersoneel haar afraadde om het werk te kiezen. “De nachtdiensten en de onregelmatigheid in combinatie met mijn diabetes zouden het werk heel zwaar voor me maken. In die tijd klopte dat ook wel. De ziekte had destijds, toen er nog geen insulinepompjes waren, een vele grotere impact op mijn dagelijks leven.”
De zorgsector bleef haar aanspreken en ze volgde de opleiding tot apothekersassistent. Maar liefst 23 jaar werkte ze met veel plezier in de apotheek. De interesse in de ambulancezorg bleef aanwezig en werd extra aangewakkerd door enkele gebeurtenissen in haar privéleven. “Ik heb in korte tijd enkele familieleden verloren. Het besef dat je maar één keer leeft en dus het meeste uit dit leven moet halen, maakte dat ik me opnieuw ging oriënteren op de ambulancezorg. Ik vergezelde mijn schoonmoeder een keer tijdens een ritje met de MCA en toevallig reed er een bekende mee. Zij vertelde enthousiast over haar werk op de ambulance en dat was het moment dat ik besloot om ook de stap te zetten”.
Linda haalde het benodigde rijbewijs en solliciteerde bij Ambulancezorg Limburg voor de functie van chauffeur op de Hoogcomplexe Ambulance (HCA). “De keuze voor de HCA was niet bewust, ik wist toen nog niet van het verschil. Toen personeelszaken me belde of ik ook interesse had in de MCA, ben ik een dag gaan meelopen. Ik vond het geweldig, een prachtig beroep!”
Nu is het Linda die met passie vertelt over haar werk als ambulancechauffeur op de MCA: “Anders dan op de HCA ben ik de hele dag actief bezig en dat vind ik prettig. We rijden gemiddeld 4 tot 6 ritten per dag. Nachtdiensten draaien we niet, maar we werken wel op zon- en feestdagen.”
Oorspronkelijk was het Linda’s droom om verpleegkundige te worden. Is dat nog steeds haar ambitie? “Ik wist vooraf niet dat een chauffeur ook zoveel betekent in de zorg voor de patiënt. Zorgen voor de patiënt doe je echt samen. Als chauffeur leg je alles klaar en help je de verpleegkundige waar mogelijk. Ik haal hier veel voldoening uit. En ik hou er ook echt van om te rijden. Tijdens het rijden ben ik heel bewust bezig met de patiënt en pas ik mijn rijstijl daarop aan. Doordat we niet met spoed rijden, is er vaak méér contact met de patiënt. Er is gelegenheid om een praatje te maken en iemand gerust te stellen. Geen spoed betekent overigens niet dat het minder indrukwekkend is. “Hospiceritten zijn soms zwaar, maar ook mooi om te doen. Je probeert goed naar de patiënten te luisteren en rekening te houden met wat ze prettig vinden. Soms kun je zelfs nog een lach op het gezicht toveren. De mensen zijn zó dankbaar.”
